Transparency International Sri Lanka (TISL) expresses serious concern following the passage in Parliament yesterday (04 March 2026) of the Microfinance and Credit Regulatory Authority Bill. The law, which was anticipated to correct serious regulatory failures and protect vulnerable borrowers, falls significantly short of that objective.
In response to the 2024 Bill Challenge filed by TISL and others, the Supreme Court determined that all entities conducting microfinance business must be subject to equal regulation. TISL’s analysis finds that the new law fails to address the said constitutional inconsistency and regulatory defects, leaving significant loopholes.
The enacted law removes specific language that previously allowed certain institutions to be exempt from regulation. However, the constitutional inconsistency identified by the Supreme Court of unequal regulation remains unaddressed. The new law relies on a definition of “microfinance business,” under which lending to low-income persons is considered microfinance only where the primary objective is “social empowerment”.
This loophole allows large banks, finance companies, and leasing institutions extend identical small loans to vulnerable borrowers while avoiding classification as microfinance by claiming a commercial objective, thereby escaping the customer-protection and regulatory standards applicable to licensed microfinance institutions.
As a result, borrower protection will now depend on how a lender describes its purpose rather than the nature of the loan or the vulnerability of the borrower. This not only recreates the inequality the Supreme Court determined must be prevented but also reflects the deeper weaknesses in the drafting of this legislation.
Although the law refers to borrower protection, the safeguards remain largely broad and lack the mechanisms needed to make them effective. The law;
- does not require income verification standards or debt-to-income thresholds;
- fails to provide a clear appeal mechanism against regulatory decisions; and
- restricts borrowers’ right to legal representation in certain proceedings.
The microfinance sector has been associated with serious abuses, including intimidation, coercive recovery practices, including sexual bribery and corruption targeting women borrowers. Yet the law fails to recognise such conduct as a regulatory breach, impose mandatory reporting obligations on licensees, or provide sanctions within the regulatory framework for such abuses. Without integrating these risks into compliance, supervision, and licensing mechanisms, the law’s stated objective of protecting borrowers remains incomplete.
TISL also notes weaknesses in the governance framework of the proposed Authority, including the absence of mandatory conflict-of-interest disclosures, inadequate transparency regarding grants and funding sources, and the concentration of discretionary powers without sufficient accountability safeguards. An effective regulator must itself be subject to strong transparency and integrity standards.
The passage of this law in its current form represents a serious failure to deliver on the Government’s stated commitments to serve and protect vulnerable communities. Microfinance borrowers are overwhelmingly drawn from economically vulnerable households, particularly women and low-income communities who rely on small loans to sustain their livelihoods. By passing legislation that is severely unfit for purpose, the Government risks leaving these communities exposed to exploitation and predatory lending practices the law was meant to prevent.
The concerns reflected in the legislation yet again highlight the shortcomings of the opaque and fragmented lawmaking process in Sri Lanka. The development of amendments to this law, and the drafting of all future legislation, must adopt a genuinely consultative approach – seeking and integrating public and expert input in a meaningful manner at the early stages of policy formulation and legislative drafting, rather than after the framework has already been finalised.
නව ක්ෂුද්රමූල්ය සහ ණය නියාමන අධිකාරිය පනත ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවට අනුකූල නොවන බවට ට්රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටනැෂනල් ශ්රී ලංකා (TISL) අනතුරු අඟවයි.
2026 මාර්තු 04 දින, එනම් ඊයේ දින, “ක්ෂුද්රමූල්ය සහ ණය නියාමන අධිකාරිය” පනත් කෙටුම්පත සම්මත කිරීම සම්බන්ධව ට්රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටනැෂනල් ශ්රී ලංකා ආයතනය තම දැඩි කනස්සල්ල පළ කරයි. නීතිය මගින් ක්ෂුද්රමූල්ය ආයතන නියාමනයේ පැවති දුබලතා සපුරාලීමේ අවශ්යතාවක් සහ දැඩි ලෙස අවදානමට ලක් වූ ණයගැතියන් ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්යතාවක් පැවති විටෙක මෙවන් පනතක් සම්මත කිරීම, එකී අරමුණු සපුරාලීමට ප්රබල බාධාවකි.
ට්රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටනැෂනල් ශ්රී ලංකා ආයතනය සහ තවත් පාර්ශව විසින් 2024 වසරේදී ඉදිරිපත් කරන ලද පනත් කෙටුම්පත අභියෝගයට ලක් කිරීමේ ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, ක්ෂුද්ර මූල්ය ව්යාපාරවල නියැලෙන සියලුම ආයතන සමාන නියාමනයකට යටත් විය යුතු බවට ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළේය. කෙසේ වෙතත්, නව නීතිය මගින් අදාළ ව්යවස්ථාපිත අනුකූල නොවීම් සහ නියාමන දෝෂ නිරාකරණය කිරීමට අපොහොසත් වී ඇති බවත්, ඒ හරහා සැලකිය යුතු නීතිමය හිඩැස් ඉතිරි වී ඇති බවත් TISL ආයතනයේ විශ්ලේෂණය මගින් පෙන්වා දෙයි.
සම්මත කරන ලද පනත මගින්, පෙර පනත් කෙටුම්පතේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඉවත් කිරීමට නියම කරන ලද, මූල්ය ආයතන කිහිපයකට කරන ලද ව්යාතිරේඛී සැලකීමට ඉඩ දුන් වගන්තිය ඉවත් කර තිබුණත්, “ක්ෂුද්රමූල්ය ව්යාපාරය” යන්නට ලබාදී ඇති නිර්වචනය තුළින් නැවත එම ව්යාතිරේඛය සඳහා නීතිමය හිඩැසක් නිර්මාණය කර ඇත. මෙම අර්ථ දැක්වීමට අනුව, අඩු ආදායම්ලාභී පුද්ගලයින්ට ණය ලබා දීම ක්ෂුද්රමූල්යකරණයක් ලෙස සැලකෙන්නේ එහි “ප්රධාන අරමුණ” සමාජ සවිබල ගැන්වීම වන අවස්ථාවලදී පමණි.
මෙම තත්ත්වය පැහැදිලි නීතිමය හිඩැසක් නිර්මාණය කරයි. ඒ අනුව, මහා පරිමාණ බැංකු, මූල්ය සමාගම් සහ කල්බදු (Leasing) ආයතනවලට, තමන්ගේ අරමුණ ‘වාණිජ අරමුණක්’ බව පවසමින් ක්ෂුද්රමූල්ය වර්ගීකරණයට හසු නොවී සිටිය හැකිය. මේ හරහා, බලපෑමට ලක්විය හැකි (අවදානම් සහිත) ණයගැතියන් වෙත, එවන්ම ක්ෂුද්රමුල්ය ණය පහසුකම් ලබා දුන්නද, බලපත්රලාභී ක්ෂුද්ර මූල්ය ආයතනවලට අදාළ වන පාරිභෝගික ආරක්ෂණ සහ නියාමන ප්රමිතීන්ගෙන් මිදීමට එම ආයතනවලට අවස්ථාව ලැබෙයි.
මෙහි ප්රතිඵලයක් ලෙස, ණය ලබාගන්නන්ගේ ආරක්ෂාව තීරණය වනුයේ ණය වර්ගයේ ස්වභාවය හෝ ණය ලබාගන්නා පුද්ගලයාගේ අවදානම් සහගතභවය මත නොව, ණය ලබාදෙන ආයතනය තමන්ගේ අරමුණ විග්රහ කරන ආකාරය මතය. මෙය ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් වැළැක්විය යුතු බවට තීන්දු කරන ලද, ව්යාතිරේඛීභාවය නැවත නිර්මාණය කරනවා පමණක් නොව, මෙම නීති සම්පාදනයේ පවතින බරපතල දුර්වලතාවයන් ද මනාව පිළිබිඹු කරයි.
නීතිය මගින් ණය ලබාගන්නන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන සඳහන් කළද, එම ආරක්ෂණ විධිවිධාන බොහෝ දුරට පුළුල් මට්ටමක පවතින අතර ඒවා ඵලදායී කිරීමට අවශ්ය යාන්ත්රණයන්ගෙන් තොරය. මෙම නීතිය මගින්;
- ආදායම් තහවුරු කිරීමේ ප්රමිතීන් හෝ ණය-ආදායම් සීමා අවශ්ය නොවීම;
- නියාමන තීරණවලට එරෙහිව පැහැදිලි අභියාචනා යාන්ත්රණයක් සැපයීමට අපොහොසත් වීම; සහ
- ඇතැම් නීතිමය ක්රියාදාමයන්හිදී නීතිමය නියෝජනයක් සඳහා ණය ගැතියන්ට ඇති අයිතිය සීමා කිරීම.
ක්ෂුද්රමූල්ය ක්ෂේත්රය කාන්තා ණයලාභීන් ඉලක්ක කර ගනිමින් සිදුවන ලිංගික අල්ලස් හා දූෂණයන් ඇතුළු බිය ගැන්වීම්, බලහත්කාරයෙන් ණය අයකර ගැනීමේ ක්රමවේද හා බරපතල අපයෝජනයන් සම්බන්ධ වී පවතී. එසේ වුවද, එවැනි හැසිරීම් නියාමන උල්ලංඝනයන් ලෙස හඳුනා ගැනීමටත්, බලපත්රලාභීන් සඳහා අනිවාර්ය වාර්තා කිරීමේ වගකීම් පැනවීමටත්, හෝ එවැනි අපයෝජනයන් සඳහා නියාමන රාමුව තුළ දඬුවම් නියම කිරීමටත් මෙම නීතිය අපොහොසත් වී ඇත. මෙම අවදානම් සහගත තත්ත්ව, අනුකූලතාවය, අධීක්ෂණය සහ බලපත්ර ලබාදීමේ ක්රියාවලීන් ඔස්සේ මග නොහැරවා ගෙන නීතිය ක්රියාත්මක කිරීම තුළ, ණය ලබාගන්නන් ආරක්ෂා කිරීම සම්බන්ධයෙන් නීතියේ සඳහන් කර ඇති අරමුණ සම්පූර්ණ කරගැනීමට හැකියාවක් නොපවතී.
යෝජිත අධිකාරියේ පාලන ව්යුහය තුළ පවතින දුර්වලතා පිළිබඳව ද ට්රාන්ස්පේරන්සි ඉන්ටනැෂනල් ශ්රී ලංකා (TISL) ආයතනය පෙන්වා දෙයි. බැඳියාවන් අතර ගැටුම් හෙළිදරව් කිරීම් නොමැතිකම, ප්රදාන සහ මූල්ය මූලාශ්ර සම්බන්ධයෙන් පවතින ප්රමාණවත් නොවන විනිවිදභාවය සහ ප්රමාණවත් වගවීමේ යාන්ත්රණයකින් තොරව බලතල මධ්යගතවීම මෙයට ඇතුළත් දුබලතා වේ. මන්ද, ඵලදායී නියාමන ආයතනයක් මනා විනිවිදභාවයකින් සහ සුපිළිපන්භාවයකින් යුත් ප්රමිතීන්ට යටත් විය යුතුමය.
මෙම පනත පවතින ස්වරූපයෙන්ම සම්මත කිරීම, අවදානමට ලක්විය හැකි ප්රජාවන්ට සාධාරණයක් කිරීමට සහ ඔවුන්ව ආරක්ෂා කිරීමට රජය ලබා දී ඇති සහතික කිරීම් ඉටු කිරීමට අපොහොසත් වීම නිරූපණය කරන බරපතල පසුබෑමකි. ක්ෂුද්ර මූල්ය ණය ලබා ගන්නන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් ආර්ථික වශයෙන් අවදානමට පවුල්වල සාමාජිකයන් වන අතර, විශේෂයෙන්ම තම ජීවනෝපාය පවත්වාගෙන යාම සඳහා කුඩා ණය මත යැපෙන කාන්තාවන් සහ අඩු ආදායම්ලාභී ප්රජාවන් ඒ අතර වේ. අදාළ අරමුණ ඉටු කර ගැනීමට කිසිසේත්ම සුදුසු නොවන නීති සම්පාදනය කිරීම හරහා, මෙම ප්රජාවන් ආක්රමණශීලී ලෙස ණය ලබාදීමේ ක්රමවේදයන්ට නිරාවරණය වීමේ අවදානමක් රජය විසින් නිර්මාණය කරයි. මෙම නීතිය මගින් වැළැක්වීමට අපේක්ෂා කළේ ද එම අහිතකර තත්ත්වයන්මය.
මෙම නීති සම්පාදනය තුළින් පිළිබිඹු වන්නේ ශ්රී ලංකාවේ පවතින විනිවිදභාවයකින් තොර සහ අසංවිධානාත්මක ක්රියාවලියේ අඩුපාඩු නැවත වරක් ඉස්මතු කරයි. මෙම නීතියට අදාළ සංශෝධන සකස් කිරීමේදී සහ ඉදිරි සියලූම නීති සම්පාදන කටයුතුවලදී, නියම මහජන සභභාගීත්ව ප්රවේශයක් අනුගමනය කළ යුතුය. එනම්, නීති කෙටුම්පත් කිරීමේ කිරීමෙන් පසුව නොව ප්රතිපත්ති සම්පාදනයේ සහ නීති කෙටුම්පත් කිරීමේ මුල් අවධියේදීම මහජනතාවගේ සහ විශේෂඥයන්ගේ අදහස් අර්ථවත් ලෙස ලබාගැනීම සහ ඒවා ඒකාබද්ධ කිරීමේ අවශ්යතාවයයි.
புதிதாக நிறைவேற்றப்பட்ட நுண்கடன் சட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள மேலோட்டமான திருத்தங்கள், உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்மானத்தை பூர்த்தி செய்யத் தவறிவிட்டன – TISL எச்சரிக்கை
நாடாளுமன்றத்தில் நேற்று (04 மார்ச் 2026) நிறைவேற்றப்பட்ட நுண்கடன் மற்றும் கடன் ஒழுங்குமுறை அதிகாரசபை சட்டமூலம் தொடர்பாக TISL தனது கடுமையான கவலையை வெளியிட்டுள்ளது. கடுமையான ஒழுங்குமுறைத் தோல்விகளைச் சரிசெய்து> பாதிக்கப்படக்கூடிய கடன் பெறுபவர்களைப் பாதுகாக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட இந்தச் சட்டம் அந்த நோக்கத்தை அடைவதில் கணிசமாகப் பின்னடைவைக் கண்டுள்ளது.
2024 ஆம் ஆண்டு TISL மற்றும் ஏனையோரால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட சட்டமூல சவாலுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில் நுண்கடன் வணிகத்தில் ஈடுபடும் அனைத்து நிறுவனங்களும் சமமான ஒழுங்குமுறைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று உயர்நீதிமன்றம் தீர்மானித்தது. எனினும் புதிய சட்டமானது குறித்த அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகளையும் ஒழுங்குமுறை குறைபாடுகளையும் நிவர்த்தி செய்யத் தவறியுள்ளதாகவும் இது குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளிகளை விட்டுச் சென்றுள்ளதாகவும் TISL இன் பகுப்பாய்வு கண்டறிந்துள்ளது.
இயற்றப்பட்ட இச்சட்டம், சில நிறுவனங்கள் ஒழுங்குமுறைப்படுத்தலில் இருந்து விலக்கு பெறுவதற்கு முன்னர் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த குறிப்பிட்ட வாசகங்களை நீக்கியுள்ளது. எவ்வாறாயினும், சமத்துவமற்ற விதிமுறைகள் தொடர்பாக உயர் நீதிமன்றத்தினால் கண்டறியப்பட்ட அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகளுக்கு இன்னும் தீர்வு காணப்படவில்லை. புதிய சட்டமானது “நுண்கடன் வணிகம்” என்பதற்கான வரைவிலக்கணத்தையே சார்ந்துள்ளது. இதன்படி குறைந்த வருமானம் ஈட்டுவோருக்கு கடன் வழங்குவது, அதன் முதன்மை நோக்கம் “சமூக வலுவூட்டலாக” இருக்கும் பட்சத்தில் மட்டுமே அது நுண்கடனாக கருதப்படும்.
பெரிய வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் குத்தகை நிறுவனங்கள், பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ள கடன் பெறுபவர்களுக்கு நுண்கடன்; போன்றே சிறிய அளவிலான கடன்களை வழங்கவும், அதேவேளை அவை ‘வணிக நோக்கம்’ கொண்டவை எனக் கூறி நுண்கடன் வகைப்பாட்டிற்குள் வராமல் தப்பிக்கவும் இந்த இடைவெளி வழிவகுக்கிறது. இதன் மூலம், உரிமம் பெற்ற நுண்கடன் நிறுவனங்களுக்குப் பொருந்தக்கூடிய வாடிக்கையாளர் பாதுகாப்பு மற்றும் ஒழுங்குமுறை தரநிலைகளில் இருந்து அவை தப்பித்துவிடுகின்றன.
இதன் விளைவாக கடனின் தன்மை அல்லது கடன் பெறுபவரின் நலிவுற்ற நிலையை காட்டிலும், கடன் வழங்குபவர் தனது நோக்கத்தை எவ்வாறு விவரிக்கின்றார் என்பதையே கடன் பெருபவருக்கான பாதுகாப்பு சார்ந்துள்ளது. இது உச்ச நீதிமன்றம் தடுக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்மானித்த அந்த சமத்துவமின்மையை மீண்டும் உருவாக்குவது மட்டுமல்லாமல், இந்த சட்டத்தை வரைவு செய்ததில் உள்ள ஆழமான பலவீனங்களையும் பிரதிபலிக்கிறது.
கடன் பெறுபவர் பாதுகாப்பு பற்றி சட்டம் குறிப்பிட்டாலும், அந்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் பொதுப்படையாகவேயே உள்ளன. மேலும் அவற்றை செயல்முறைப்படுத்துவதற்கு தேவையான வழிமுறைகள் இச் சட்டத்தில் இல்லை.
• வருமான சரிபார்ப்பு தரநிலைகள் அல்லது வருமானத்திற்கும் கடனுக்கும் இடையிலான விகித வரம்புகள் கட்டாயமாக்கப்படவில்லை.
• ஒழுங்குமுறை முடிவுகளுக்கு எதிராக மேன்முறையீடு செய்வதற்கான தெளிவான வழிமுறை இல்லை.
• சில நடவடிக்கைகளில் கடன் பெறுபவர்கள் சட்ட பிரதிநிதித்துவத்தைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
நுண்கடன் துறையானது மிரட்டல், வற்புறுத்தி கடனை அறவிடுதல், மற்றும் பெண் கடன் பெறுபவர்களை இலக்கு வைத்த பாலியல் இலஞ்சம் மற்றும் ஊழல் போன்ற கடுமையான துஷ்பிரயோகங்களுடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. இருப்பினும், இத்தகைய நடத்தைகளை ஒழுங்குமுறை மீறல்களாக கருதவோ, உரிமம் பெற்றவர்களுக்கு கட்டாய அறிக்கையிடல் கடமைகளை விதிக்கவோ அல்லது இத்தகைய முறைகேடுகளுக்கு ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்பிற்குள் தடைகளை வழங்கவோ இந்தச் சட்டம் தவறிவிட்டது. இந்த அபாயங்களை இணக்கம், மேற்பார்வை மற்றும் உரிமம் வழங்கும் வழிமுறைகளுடன்; ஒருங்கிணைக்காமல் கடன் பெறுபவர்களைபாதுகாப்பதாக கூறும் சட்டத்தின் நோக்கம் முழுமையற்றதாகவே இருக்கும்.
முன்மொழியப்பட்டுள்ள அதிகார சபையின் நிர்வாக கட்டமைப்பில் உள்ள பலவீனங்களையும் TISL சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதில் கட்டாயமான நலன்சார் முரண்பாடு வெளிப்படுத்தல்கள் இல்லாதது, மானியங்கள் மற்றும் நிதி ஆதாரங்கள் தொடர்பான போதிய வெளிப்படைதன்மை இன்மை மற்றும் போதுமான பொறுப்புக்கூறல் பாதுகாப்புகள் இன்றி தன்னிச்சையான அதிகாரங்கள் குவிக்கப்பட்டிருப்பது ஆகியவையும் அடங்கும். ஒரு பயனுள்ள ஒழுங்குமுறை நிறுவனம் வலுவான வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் நேர்மை தரநிலைகளுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.
இந்தச் சட்டம் அதன் தற்போதைய வடிவத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டிருப்பது, நலிவடைந்த சமூகத்தினருக்குச் சேவை செய்யவும் அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் அரசாங்கம் அளித்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதில் ஏற்பட்டுள்ள கடுமையான தோல்வியைக் காட்டுகிறது. நுண்கடன் பெறுபவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் பொருளாதார ரீதியாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்; குறிப்பாகத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளச் சிறிய கடன்களை நம்பியிருக்கும் பெண்கள் மற்றும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட சமூகத்தினரே இதில் அதிகம். இவற்றுக்குப் பொருத்தமற்ற ஒரு சட்டத்தை இயற்றுவதன் மூலம், எந்தவொரு சுரண்டல் மற்றும் சூறையாடும் கடன் நடைமுறைகளைத் தடுக்க இந்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதோ, அதே ஆபத்துகளுக்கு இந்தச் சமூகங்களை அரசாங்கம் மீண்டும் ஆளாக்கியுள்ளது.
இச்சட்டத்தில் பிரதிபலிக்கும் கவலைகள், இலங்கையின் தெளிவற்ற மற்றும் துண்டு துண்டான சட்டமியற்றும் நடைமுறையின் குறைபாடுகளை மீண்டும் ஒருமுறை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. இந்தச் சட்டத்திற்கான திருத்தங்களை உருவாக்குவதிலும், இனிவரும் அனைத்து எதிர்கால சட்டங்களை வரைவு செய்வதிலும், உண்மையான ஆலோசனையுடனான அணுகுமுறை பின்பற்றப்பட வேண்டும். கொள்கை உருவாக்கம் மற்றும் சட்ட வரைவு ஆகியவற்றின் ஆரம்பக் கட்டங்களிலேயே அதாவது கட்டமைப்பு ஏற்கனவே இறுதி செய்யப்பட்ட பிறகு அல்லாமல் பொதுமக்கள் மற்றும் நிபுணர்களின் கருத்துக்களைப் பெற்று அவற்றை அர்த்தமுள்ள வகையில் ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.